Diederik is systeemtherapeut bij Yulius. Hij werkt met jongeren en hun ouders. “Ik kijk niet alleen naar één persoon, maar naar het hele gezin. Dus naar de samenhang met het systeem, het gezin, waarin een kind of jongere leeft.” Dat doet hij met veel aandacht en vanuit een sterke drijfveer: “mensen helpen om elkaar weer te bereiken.”

Patronen onderzoeken
“Als systeemtherapeut kijk ik naar de dynamiek in een gezin. Hoe praten ouders en kinderen met elkaar? Wat gebeurt er onder de oppervlakte? Klachten staan bijna nooit op zichzelf. Het gaat om patronen die je samen onderzoekt.”
Diederik werkt vooral met jongeren vanaf 12 jaar tot ongeveer 21 jaar. “De problematiek is heel divers, van angst tot autisme, van somberheid tot schooluitval.”

Ontrafelen
Diederik weet: “Ouders kunnen zich machteloos voelen in het contact met hun kind, terwijl, aan de andere kant, kinderen zich juist onbegrepen kunnen voelen door hun ouders.” Dit soort patronen en communicatieprocessen vormen een belangrijk onderdeel van het werk. “Het is vaak complex, omdat je midden in een situatie zit die al langere tijd speelt en waarin veel met elkaar verweven is. Het vraagt om het ontrafelen van wat er precies gebeurt en hoe dingen met elkaar samenhangen.”

Elkaar niet meer bereiken
Wanneer kinderen of jongeren in behandeling komen, zijn ze dus vaak al langere tijd aan het worstelen met hun problematiek. Diederik vertelt: “Gezinnen hebben dan meestal al manieren gevonden om met issues om te gaan. Soms werkt dat, maar vaak ook niet en ontstaan er vragen die vaak op het gebied van communicatie liggen. Gesprekken gaan er vaak over dat er niet meer over bepaalde onderwerpen wordt gesproken, dat gesprekken pijnlijk zijn of dat mensen elkaar niet goed meer weten te bereiken.”

Kwetsbaar en krachtig
Gezinnen komen vaak binnen in een moeilijke periode. “Dat ze je dan toelaten, vind ik heel bijzonder. Ze laten iets zien dat ze soms nog nooit hardop hebben uitgesproken.” Hij ziet vaak hoe generaties doorwerken in hoe mensen omgaan met emoties. “Als een ouder nooit heeft geleerd om gevoelens te bespreken, wordt dat doorgegeven. Het is kwetsbaar én krachtig als mensen dát onder ogen durven zien.”

Kleine stappen
“Het mooie zit in kleine bewegingen. Een gesprek dat opeens wél lukt. Een jongere die zich gezien voelt. Een ouder die zegt: ‘Nu snap ik beter wat er gebeurt.’ Zulke momenten geven me enorm veel energie.” Soms stuurt een jongere een kaartje na afloop van de behandeling. “Die eerlijkheid raakt me.”

Intensief werk
Het werk is intens, omdat je meebeweegt met alles wat er speelt tussen ouders en kinderen. Diederik is continu alert op wat er gebeurt in een gesprek, zowel verbaal als non-verbaal. Het maakt dat hij steeds keuzes moet maken, waar op in te gaan en wat te laten liggen. Tegelijkertijd vraagt het om het bewaken van professionele afstand. In de praktijk lukt het me meestal goed om dingen niet mee naar huis te nemen, al blijft het werk soms wel in je hoofd zitten. Je denkt na over casussen, soms ook buiten werktijd, of krijgt ineens nieuwe inzichten op onverwachte momenten. Soms wel eens om 3 uur ’s nachts,” bekent hij lachend. “Zorgen over veiligheid wegen het zwaarst, zoals vermoedens van geweld of misbruik. Het vraagt dus best veel, maar het maakt het vak juist zo betekenisvol.”

Samenwerken
Diederik werkt altijd samen met collega’s zoals de regiebehandelaar of een individueel behandelaar. “Je moet het samen dragen. Overleggen, sparren, twijfels delen. Dat maakt het werk beter behapbaar.”

Sparren en verdiepen
Diederik ontwikkelt zich vooral in de praktijk, aangevuld met scholing en intervisie. “Ik leer het meest van de gezinnen zelf. Maar bij Yulius is er ook echt ruimte om te sparren en te verdiepen. Dat maakt dat ik blijf groeien als therapeut.”
“Er is binnen Yulius aandacht voor mensen. Voor cliënten én voor medewerkers. Je voelt dat je hier mag leren en dat je niet alles alleen hoeft te doen. Dat maakt dat ik op mijn plek zit.”

Diederik besluit: “Het allermooiste vind ik het als gezinnen elkaar weer een beetje vinden. Kleine stappen kunnen voor een gezin een wereld van verschil maken. Dat ik daar deel van mag zijn, vind ik bijzonder.”